Nicolas Altstaedt en Maxim Emelyanychev in Beethoven, Britten, Schumann en Brahms

Twee rasmuzikanten op het podium: cellist Nicolas Altstaedt is een wervelstorm en pianist Maxim Emelyanychev een alleskunner. Hoewel ze allebei flamboyante spelers zijn, zijn er ook verschillen. Bij Altstaedt valt een oerdrift waar te nemen, terwijl Emelyanychev met dezelfde passie grenzen oprekt. Het resultaat is aantrekkelijk: de reikwijdte van klankkleur, dynamiek en karakterisering is bij beide musici fenomenaal. In vogelvlucht klinkt hoe de cello uitgroeide tot een volwaardig solo-instrument. Bij Beethoven gaat de cello voor het eerst zelfverzekerd in gesprek met de piano. Schumann richt zich naar binnen, met muziek die vooral draait om sfeer en emotie, terwijl Brahms de romantische expressie van het instrument koppelt aan een stevige structuur à la Bach. Het middelpunt van het programma is Brittens Sonate voor cello en piano, waarin al deze lijnen samenkomen. Dit vijfdelige werk combineert Brahms' vormbeheersing met Schumanns fragmentarische gevoelswereld, en opent met een Dialogo die direct verwijst naar Beethovens muzikale gedachtewisseling. Zo ontvouwt zich een programma met een vanzelfsprekende spanningsboog.