Eleonora, of de farce van de tragedie

Een historica reist af naar Napels om een boek te schrijven over de rebelse Eleonora Fonseca Pimentel, hofdichter en privébibliothecaris van de koningin van Napels. Deze Eleonora ontworstelde zich aan een gewelddadig huwelijk en ontwikkelde zich, geïnspireerd door de Franse revolutie, tot een Femme Savante en leider van de revolutie die in 1799 leidde tot de kortstondige Napolitaanse republiek. Vijf maanden later werd deze door de koning neergeslagen en werd Pimentel onder luid gejuich van het volk opgehangen. Het leven van Eleonora fungeert als spiegel voor de historica, die haar moed bewondert en zo dicht mogelijk bij haar onderwerp probeert te komen. Dag en nacht studeert ze en voert ze intense gesprekken met haar assistent, wiens jeugdige energie en nieuwsgierigheid haar niet onberoerd laten. Ze werkt met zoveel hartstocht dat ze in nachtelijke koortsdromen denkt dat ze echt Eleonora is. De confrontatie met dit figuur dwingt haar naar haar eigen leven te kijken en moed te vatten om een andere koers te varen. Dat zet de relatie met haar echtgenoot op scherp: een man die haar eerst aanmoedigde, ontpopt zich plots tot een jaloers klein monarchje, bang zijn koninkrijk te verliezen.