Dit is (niet) de evolutietheorie van de troost

© © Lucinde Wahlen

We spreken vaak over intergenerationeel trauma, maar wat geven we nog meer door? Waarom beperken we intergenerationaliteit enkel tot pijn? Als pijn kan blijven hangen, kan troost dat dan niet ook? In deze intieme monoloog, geïnspireerd op de roman Half Leven, verkent het hoofdpersonage Shams de erfenis van pijn, heling en weerbaarheid. We volgen haar terwijl ze kritisch reflecteert over grote existentiële vragen, maar ook terwijl ze - heel eenvoudig - een sjaal koopt. De voorstelling raakt aan de pijn, maar kijkt ook vooruit. Ze onderzoekt intergenerationele troost als een overerfbaar gevoel van veiligheid en vertrouwen, en stelt de vraag of één leven genoeg is om weer heel te worden.