BANG

Je bent negentien, net op kamers, net begonnen aan een nieuwe opleiding, en opeens ben je bang. Bang voor spiegels, bang voor ogen, bang voor mensen op straat die dingen roepen. Je schrikt van harde geluiden en vraagt je af of er een verborgen betekenis schuilt in nummerborden, of de stemmen die je hoort wel echt van buiten komen. Op je 25ste probeer je de afgelopen jaren te vatten. Gaat het eigenlijk een beetje beter, of blijf je voor altijd hangen in deze eindeloze angst? In deze monoloog trekt de maker haar leven uit elkaar en doet ze vervolgens een poging de hele zooi weer in elkaar te zetten. BANG gaat over die bizarre jaren wanneer je net weg bent bij je ouders, maar nog nergens anders echt bent aangekomen. Over hoe angst je in die jaren keihard kan pakken, en over wat je dan in godsnaam moet gaan doen.